Eigenlijk gaat het best goed. Ik ga het niet te hard zeggen. Want dan krijg je dat "kijk is mama met losse handen!" effect, BAM daar lig je.

Woensdag heb ik de draad op school weer enigszins opgepakt. Want ik wil niet het hele jaar in de prullenbak gooien. De vakken waar ik aan het einde van de periode tentamens in moet maken worden natuurlijk lastig. Omdat je daarvoor gewoon elke week de college's moet volgen.
Maar er zijn 2 vakken waarin je geen tentamens hoeft te maken. Dat zijn KBS (Kenmerkende Beroeps Situatie) en ABB (Architectonische Basisbegrippen). Voor deze vakken lever je gewoon een eindproduct in na 8 weken. En hoef je niet intensief college's te volgen. Iets wat in mijn geval goed uitkomt. Op deze 2 vakken ga ik me focussen deze periode.

Met ABB is het de bedoeling dat we 2 gebouwen gaan analyseren op de Uithof(!) te Utrecht. Gelukkig ben ik daar om de 4 weken... Met KBS is het bedoeling dat we ons JongerenCentrum gaan uitwerken. Want in de vorige periode hebben we de visie en het voorlopig ontwerp gemaakt. Nu gaan we over naar het definitief ontwerp. Zie foto's.

Het was superleuk om weer even op school te zijn. Afgezien van alle riscico's dat het met zich mee brengt. Mijn weerstand is nu erg laag dus ik moet echt oppassen met al die verkoude mensen. Want dat zijn er nog al wat. Echt iedereen staat te kuchen op school.
Maar afgezien van dat is het erg leuk. Bij de ingang van het T-Gebouw dacht een lerares van mij dat ze aan het hallucineren was (gastenboek) toen ze mij zag. Maar ik heb haar gerust gesteld dat het niet aan de koffie lag. Ik was het echt!

In de klas was iedereen ook positief verrast dat ik er was. Leuk is het om te zien dat de meeste al wisten dat ik aardig was opgeknapt. Dat allemaal door m'n weblog! Ideaal. Kon me dus lekker bezig houden met het project ipv. alles weer uit te leggen.

Ook weer gehad!
In Utrecht zijn vandaag mijn stam cellen ge-oogst. Niet met een zeis maar door middel van een soort nier-dialyse apparaat. Van te voren werd eerst gekeken of er wel genoeg stam cellen in mijn bloed zaten. Meneer Lokhorst kwam na 30 minuten vertellen dat ze (als ze wilden) genoeg cellen konden oogsten voor 10(!) stamceltransplantaties! Er zat echt een heel hoge concentratie stamcellen in mijn bloed.
Dat is maar goed ook!,afgelopen nacht heb ik maar 3 uurtjes geslapen, zo'n pijn had ik in mijn heup. Een goed teken en betekent dat het beenmerg als een gek aan het werk is. Een goed teken dus, wel een heel pijnlijke.

vanmorgen werd ik aan een apparaat gehangen met behulp van 2 slangen, een aan en afvoer. Links de afvoer en de slang in mijn rechterarm was de toevoer. Het bloed gaat de machine in en wordt gecentrifugeerd. De rode bloed lichamen (zwaar) zakken naar beneden en de plasma (licht) gaat omhoog. Ergens bovenin, ongeveer op 75% van de hoogte zitten de stam cellen. Deze laag waarin de stam cellen zitten wordt afgetapt en opgevangen in een zakje welke boven het apparaat hangt en voor mij van levensbelang is. Het is best wel een technisch verhaal, maar het is leuk om te zien dat een kleurenkaart gebruikt wordt om te controleren of men in de goeie laag zit. Tussendoor wordt er nog een keer een bloedmonster uit het zakje genomen voor controle. Nou in de goeie laag zaten ze! Want het bericht uit het lab was goed.

Er zaten me toch een dikke naalden in m'n arm! Donor naalden vertelde de verpleegster. Echt die dingen zijn enorm dik, ze tapen ook je armen aan het bed. Je kan dus geen kant op. Iemand anders moet je voeren als je iets wilt eten of drinken. Op zich is dat niet zo erg... het is wel vervelend als je kriebel aan je neus hebt. Dat moet dus ook iemand anders doen...

Ik kreeg vandaag zelfs een kaartje! Op de dagbehandeling kreeg ik een kaartje, haha! Echt lachen. De verpleegster die continu het apparaat in de gaten hield zei dat ze dat nog nooit had meegemaakt. Iemand die een kaartje krijgt op de dag behandeling.
Echt super lachen! Athlos bedankt! :)

Wauw!
Wat ben ik blij dat ik al die fiets trainingen heb gedaan. Eerder zei ik dat ik er bijna spijt van had. Nou echt niet! M'n lichaam pakt het herstel perfect op. Wat een verschil met een week geleden! ' s Middags hoef ik niet eens per se te slapen. Kan nu gewoon volstaan met normale nachtrust! Niks dan lof dus.

Afgelopen donderdag heb ik een controle gehad in het UMC. Even kijken hoe het was gegaan. Dokter Lokhorst.vroeg aan mij hoe ik het allemaal ervaren had. Ik vertelde hem dat ik helemaal was ingestort toen ik vrijdag thuis kwam. In het ziekenhuis kon ik nog wel wakker blijven maar thuis was het echt een drama.

Als ik nu terug kijk weet ik ook hoe dat komt! Door het abrupt stoppen met het gebruik van dexamethason, is een zwaardere vorm van prednison, zakte ik in elkaar. Wat doet het? Een goed voorbeeld is deze. Als iemand op sterven na dood is en ze geven hem een beetje dexamethason, stuitert hij de volgende dag over de afdeling een aardige opkikker dus. Tijdens het inlopen van de kuur loopt deze stof ook mee. Dus ik was gewoon normaal...
Thuis heb ik dat paardenmiddel niet. Dus donderde ik letterlijk in elkaar, 2 jaar geleden kreeg ik ook prednison bij de behandeling, dus viel het "in-elkaar-vallen-effect" wel mee. Je zou je kunnen afvragen of ik thuis ook zou moeten doorgaan met die dexamethason. Ten eerste hoort het bij niet de kuur en ten tweede heeft het echt gare bijwerkingen. Google er maar eens op! Je staat eigenlijk voor de keus, 2 dagen ernstig moe of 4 dagen beetje moe en bijwerkingen van dexamethason. Nou dan vind ik 2 dagen ernstig moe fijner. Het is ook veel fijner om te zien hoe je lichaam van zo verschrikkelijk moe weer naar normale Bas herstelt. Het geeft me een trots gevoel.

Lokhorst liet mijn bloed waardes zien. Het was duidelijk te zien dat ik ernstig aan het dippen was. De chemo heeft echt zijn sporen achter gelaten! Rode bloed lichaampjes was nog gewoon goed (9,4) Witte bloed lichamen waren ook wel erg laag 1,8 en mijn plaatjes waren 40. Het is allemaal erg laag maar niet verontrustend. Dit hoort gewoon bij het dippen. Lokhorst is in ieder geval erg tevreden. Hij voelde nog even aan mijn nek waar de verdikte/harde klieren gezeten hadden. Maar de opgezette/verharde klieren zijn eigenlijk allemaal weg. Lokhorst is tevreden- dus ik ook-.
Omdat alles goed is mag ik zelf beginnen met het zetten van spuiten in mijn been. Deze spuiten bevatten een groeihormoon, welke mijn beenmerg een schop onder z'n kont gaat geven. Mijn beenmerg gaat of is nu eigenlijk als een malle aan het werk om stam cellen te bouwen. Het hormoon gaat naast het stimuleren van het beenmerg ook een marker plaatsen op de stam cellen.
Maandag moet ik naar het UMCU om de stam cellen uit m'n bloedbaan te halen. Normaal gesproken zitten deze lekker in m'n beenmerg. Maar door die spuitjes zitten ze ook in m'n bloedbaan met een mooie marker op zijn of haar rug. Een machine in het UMCU kan deze markers spotten en haalt ze dan uit het bloed. Hoe dat verder gaat laat ik nog zien. Ik hoop alleen dat ik maandag genoeg stam cellen in m'n bloed heb. Want anders moet ik nog een paar keer terug komen als mijn beenmerg er niet genoeg heeft aangemaakt.

Man, man, wat een week. Het was echt heel erg zwaar. Het is mij ontzettend tegengevallen. Het schrijven van een bericht op mijn blog was mij zelfs teveel. Het hele blog interesseerde mij niets. Zoals ik vertelde voelde ik mij in het ziekenhuis nog steeds redelijk fit. Ik ging natuurlijk al wel achteruit. Maar nog niet zo heel drastisch. Ik heb zelfs gedacht dat ik mij niet zieker zou voelen dan 2 jaar geleden.

Nou, niets is minder waar.

Vrijdag ben ik echt achteruit gesprint, werkelijk waar. Pa kon het al aan mijn gezicht zien toen die afgelopen vrijdag de eerste stappen in m'n kamertje zette. Die laatste stof van de kuur (mabtera) heeft er behoorlijk ingehakt. Het zal misschien niet die stof specifiek zijn, waarschijnlijk een combinatie van alle stoffen bij elkaar. Maar toch, dat was de druppel.

Vrijdagavond na thuiskomst was echt een drama, zo beroerd als ik mij voelde, bijzonder klote, douche, eten en naar bed. Zaterdag ook klote. Het houdt gewoon echt niet over. Je zit alleen maar met het hoofd tussen je handen. Ja, het klopt, ik zag de toekomst niet positief in. Ik was gewoon alleen maar aan het vechten tegen allerlei signalen die m'n lichaam gaf. M'n hele voedingsgestel is van slag. D'r wil bijna niets in...en ook bijna niets uit. En als het er dan in zit moet je jezelf verdomd goed in balans houden wil je het er niet uitgooien. Het is echt NIET te vergelijken met 2 jaar terug. Dit is echt veel zwaarder.

Met deze vraag, "waarom het nu zo zwaar is". Gaat vanaf vrijdag nu door mijn hoofd. Waarom, vraag je jezelf af, je denkt, ik heb het toch al zwaar genoeg? Maar dit denken, het hoort bij mij. Blijven controleren, analyseren en vergelijken. Met alles at ik tot nu toe heb meegemaakt. Hoewel regel nummer 1 is. Niet naar andere kijken. Ik doe het toch.

Tijdens deze zoektocht ben ik er in ieder geval achter gekomen dat het er een aantal zaken ERG anders zijn dan 2 jaar terug. Na de diagnose recidief duurde het 2 weken voordat ik met de eerste chemo begon. Nou, tussen de oren is dat aardig rap. 2 Jaar geleden kwam de klap van kanker en het realiseren en verwerken daarvan pas een jaar later...Ik denk dat ik nu al aan het verwerken ben en dat die verwerking mentaal nu ook al z'n tol eist. En niet over een jaar pas......Pin me er niet op vast, maar dat gevoel heb ik. 2 jaar terug was ik ook zo ontzettend onbevangen, ik zei vaak genoeg. "kom maar op met die troep". Nou ik kijk nu wel uit.
Natuurlijk moet ik ook niet vergeten en mij realiseren dat het nu gewoon 4 dagen achter elkaar kuren is. Niet 1 ochtend. Gewoon 4 dagen, 24 uur per dag. Dat zijn toch wel de 3 grote verschillen met 2 jaar terug.

Gelukkig is het na vandaag niet alleen maar hangen op bank of in bed. Want daar lig ik nu, 22 uur per dag. Ik kan nu weer een rondje buiten lopen. Niet normaal, heb het nu gewoon, over een rondje buiten lopen. Ik voel me als een dweil en dat rondje is voor mij een enorme opgave! Wat kan alles wat normaal lijkt snel veranderen....Dus ga d'r allemaal maar is meer van genieten! Of morgen weer in de file? Dan draai ik mij nog een keer om.

Goedenavond beste mensen! Dinsdagavond 21:40 is mijn kuur gaan lopen. Ik was op dat moment best zenuwachtig. De nacht viel gelukkig mee. Want dat vond ik ook zo raar. Slapen met een giftig infuus in je arm, vreemd idee. Ik ben om 23:00 in slaap gevallen tot 5:50. Het was alweer tijd voor een nieuwe zak chemo. Ik was op dat moment klaar wakker en probeerden meteen zo goed mogelijk te voelen hoe ik mij voelde. Ik durf het echt niet hard te zeggen. Maar ik voel me eigenlijk best goed. Na 6:00 ben ik weer in slaap gevallen tot 8:30. Ze moesten mij zelfs wekken.

Goh! Wat een opluchting die nacht zeg. Het mooiste komt nog! Want m'n nek heeft tussen de operatie van 8 weken terug en nu niet stil gestaan. Ik voelde al diverse bobbels in mijn nek. Het mooie is dat deze harde bobbeltje na 1 nacht al kleiner en zacht zijn geworden! Henk Lokhorst mijn behandeld Arts bevestigde dit toen hij even bij mij langskwam. Ben hier ontzettend blij mee!

In mijn hoofd komt elke keer de gedachte voorbij dat het allemaal wel mee valt. Want zoals ik mij nu voel valt het echt mee. Maar ik heb nu ook pas 1 chemo-dag er op zitten. En ben pas bij de eerste stof van de 5 die ik deze 5 dagen krijg.
Ik moet mijzelf dus geen illusies maken. Maar weet wel dat ik al erg blij met deze 1e positieve dag. Die nemen ze mij niet meer af.

Zoals je op de foto ziet heb ik ook een hometrainer op mijn kamer. Echt gaaf dat ze dat geregeld hebben. Heb daar 30 minuten op gefietst voordat ik vanochtend ging douchen. Ik kan al aan mijn lichaam voelen dat het hard achteruit gaat. Tenminste ik kan het zien/voelen aan mijn hartslag. Op de fiets zat ik op standje 1. Nou dat is echt wattage 0 al op 120hartslagen per minuut. De chemo legt mijn ochtendpols zelfs zo'n 20 slagen hoger(!)
Er werd mij zelfs gezegd, goh wat fijn dat je die fiets op je kamer hebt. Dan kan je je conditie nog een beetje onderhouden? What?!

Vandaag kwam het eerste bezoek al om 11:00 binnenrollen! Heerlijk was dat even lekker ouwehoeren. Echt leuk. Heb tot het avondeten non-stop bezoek gehad. Vanavond komen er ook nog wat mensen. Ik hoop dat ik zo fit blijf als nu. Want dan trek ik het wel....anders moet ik maar wat gaan strepen in het bezoek. Toch goed voor jezelf blijven zorgen. Zal het even doorgeven aan mijn Manager (Pa). Want ik zag in het internetcafe dat hij de schuine tekst heeft toegevoegd aan het vorige bericht. Hij heeft zelfs opgeschreven vanuit mijn point of view! Maar het is wel beter zo.

Allemaal bedankt voor de kaarten en ik hoop ik zo doorga! x Bas

M'n adres en bezoekregeling.
Het is zover, ik ben net gebeld door het UMC. Ik moet mij morgenvroeg om 11:00 melden bij het opname bureau.

Bah, het komt nu wel echt dichtbij. Ik begin hem best te knijpen. Toch ben ik vol vertrouwen. Het hoort gewoon zo te zijn denk ik. Ik voel nu ook allemaal klieren oppoppen in mijn nek. Dus de kanker is zich al snel aan het verspreiden. Maar "al is de kanker nog zo snel, de chemo achterhaalt hem wel". haha, vind hem zelf erg leuk (:

Mijn adres is:

Bas Mulder (kamer 21)
Afdeling B2-Oost Hematologie
UMCU
Heidelberglaan 100
3584 CX Utrecht.

Bezoekuur 11:00 tot 20:00
Bezoek graag in overleg met m'n ouders, 06 15885910 (papa)
Dit vanwege spreiding van bezoek- max 2 pers. Zodat niet iedereen tegelijk op de kamer aanwezig is, maar een beetje verdeeld over de dag.

Ik verwacht veel kaarten en/of mails. (: Want ik zal jullie steun nodig hebben. Ik heb gemerkt aan mijzelf dat het enorm helpt!

Raar gevoel, dat ik vanaf morgen weer met afbreken begin. Dat 2 jaar hard trainen binnen no-time weer verloren gaat. Ik weet wel dat als niet zoveel had getrained ik er heel anders voor had gestaan. Maar het doet wel pijn hoor. Het heeft zoveel energie gekost.

Ik ga proberen mijn blog bij te houden vanuit het UMC. Ik weet dat er een internetcafe is. Maar volgens mij is er geen wifi aanwezig in het gebouw. De bali medewerker vertelde me al dat ze daar mee achter liepen. Dus ik zal de stukjes typen op mijn laptop en 's avonds aan mijn broer meegeven op een usb-stick.


Mijn royal suite.


De trainingen gaan uiteraard gewoon door. Zaterdag wordt het toertochten seizoen weer geopend in Nunspeet en dan wil ik er graag weer staan!

Vroeg was het vanmorgen. Om 6:00 uur ging de wekker, bah wat zou me te wachten staan vandaag? Ik moest om 8:30 uur in Utrecht zijn. We gingen dus goed op tijd weg, omdat het best eens erg druk kon zijn. Maar op de weg viel het uiteindelijk erg mee. We waren namelijk 7:15 uur al in het UMC :|.

Even lekker in m'n nieuwe boek verder kunnen lezen (Anti Kanker). Ben nu op pagina 50, maar al zo onder de indruk. Zo ontzettend veel dingen die verband houden met lichaam en geest, fysiek en mentaal. Dat zijn van die zaken waarvoor ik sinds de herontdekking van mijn ziekte ontzettend in geÔnteresseerd ben geraakt. Het lijkt wel of ik daardoor nu ook sneller de totale verbanden zie. Maar daar over later meer.

Het gesprek dat ik had met Henk Lokhorst (hematoloog) is te omschrijven als ERG verhelderend. Het was mij meteen duidelijk dat het echt een professioneel ziekenhuis is, je komt hier niet als het niet menens is. Hij werd bijvoorbeeld een paar keer gebeld, en dan vlogen de chemokuren over tafel alsof het niets is. "Oh, dan doe je dat en dat en zus en zo. Wat voor waarde? Oh oke, dan zijn dit de mogelijkheden Het wekte in ieder geval bij mij en mijn vader vertrouwen.
We hebben even kort de voorgeschiedenis doorgenomen aan de hand van de brieven van het St. Jansdal. Hij vertelde me dat precies dezelfde ziekte als 2 jaar geleden is aangetroffen met dezelfde structuur. Dus de diagnose;

Agressief Non-Hodgkin-Lymfoon recidief B-cel

De PET scan van afgelopen maandag vertoonde gelukkig uitsluitend een verhoogde activiteit op de bekende plaats in mijn nek, geen uitzaaiingen. Na een korte lichamelijke check de afdeling bekeken, waarna een beenmergpunctie werd afgenomen. Ook nu was het weer een mooi piertje. Als afsluiter nog even bloed geprikt.

We hebben het er natuurlijk over gehad hoe het mogelijk was dat de ziekte kon terug komen. Het komt er eigenlijk op neer dat de chemokuren van 2 jaar geleden niet alle cellen hebben kunnen vernietigen. Helaas, het komt ongeveer bij 40% van de behandelden terug binnen 2 jaar. Dus; tot die groep behoor ik.

Behandelplan. Van mij behandelplan heb ik even een strokenplanning gemaakt. Toch nog wat geleerd op het MBO ;). Maar ik denk dat als je hier naar kijkt, je een goed beeld krijgt over de planning.


- onder voorbehoud, klik voor vergroting -
De eerste 3 kuren krijg ik met een interval van 1 maand. De kuren zelf duren elk 5 dagen. Ik word dus 5 dagen opgenomen in het UMC. Deze kuren kunnen niet in Harderwijk worden gegeven. Dit omdat de chemo-unit niet 24 uur per dag bemenst wordt. Dat is eigenlijk wel jammer omdat het zo lekker dicht bij is. Nogmaals wil ik zeggen dat ik in het St Jansdal zeer goed behandeld ben en nog steeds contact houdt met mijn oncoloog dr. Temizkan. Waarschijnlijk worden na de 1e kuur mijn stamcellen ge-oogst. Deze zal ik later terugkrijgen.

De laatste van de 4 kuren is de BEAM kuur. Die naam alleen al. Lijkt wel StarWars zo'n lightsaber beam. Maar dit is wel de Master-kuur, want deze vernietigt ook je beenmerg. Zo sterk is dat spul. Sterker dan fishermans friends(denk ik).

Maar waarom dan die stamcellen oogsten? De laatste BEAM chemokuur maakt erg veel kapot in mijn lichaam, helaas ook weefsel waarvan je niet wilt dat het kapot gaat, zoals het beenmerg. Om na de zware kuur het kapotte beenmerg weer te herstellen worden mijn stamcellen weer terug in de bloedbaan geplaatst.
Oftewel de stamcel transplantatie maakt een extra hoge dosis chemo mogelijk en is dus ondersteunend aan de chemokuur.

Nou geweldig! Heb de PET-scan er op zitten. Daarvoor moest ik om half 3 in Utrecht zijn. We waren er in 35 minuten. Lekker vlot dus. Bij het binnenlopen van het UMC is het eigenlijk meteen duidelijk dat je niet met een normaal ziekenhuis te maken hebt. Want wat lopen er hier echt veel zieke mensen. Het is niet te vergelijken met het St. Jansdal. Ik voelde me eigenlijk wel thuis hier. D'r lopen overal doktoren te stappen, dat bevalt me wel (: Lekker interessant doen.

Aangekomen bij de afdeling Nucleaire geneeskunde (die naam alleen al, lijkt wel thunderbirds) mocht ik plaats nemen in de wachtkamer. Er zaten een aantal mensen in de wachtkamer dus ik dacht van nou...duurt wel even voordat ik aan de beurt ben. Maar nee hoor precies om 14:30 mocht Meneer Mulder even meelopen.

Eerst werd het glucose gemeten in het bloed, deze was 5,1 geen idee wat dat betekend. Maar de broeder zei dat ik honger had. Dat klopte zei ik..? Infuus aangehangen en toen kon de radioactieve glucose inlopen. Nog even een valium tabletje in m'n hut, CD in de cd speler en pitten maar. Na een uur werd ik opgehaald voor de scan. Ook hier was het een uur liggen met Deadmau5 (random album title) op de achtergrond, heerlijk.

Volgens de jongen die mij hielp is alles goed gegaan. Dus nu even wachten op woensdag, want dan heb ik de eerste afspraak met m'n nieuwe Hematoloog. Van hem zal ik de uitslag krijgen van deze scan. En ik hoop dat hij dan mijn behandelplan kan vertellen.

Verder heb ik de foto's van de CT-Scan van 1 september toegevoegd. De cd heb ik meegekregen van het St. Jansdal om af te geven in het UMC. Maar ik heb hem eerst zelf bekeken. Soort second opinion van Dr. Mulder.

Dit kan misschien wat maf overkomen. Maar wat is dit een gave tijd zeg. Ik ben er op dit moment met volle teugen van aan het genieten. Het is zo ontzettend gaaf om te zien hoeveel steun ik krijg van jullie allemaal. Opeens komen er zoveel mensen bovendrijven die allemaal voor je klaarstaan. Ze hoeven er niet eens een vergoeding voor! Het geeft me zoveel kracht! En ik word er gewoon blij van. 2 jaar geleden voelde ik dat ook wel. Maar toen betekende het niet zo veel voor me als nu. Ik snap het gewoon nu pas. Ik denk dat ik dat nu pas begin te zien wat die tijd 2 jaar geleden met mij gedaan heeft. Want deze tijd maakt je pas echt helder van geest. Daar kan geen red-bull tegen op.

Ik weet nog niet precies wat ik hier allemaal mee moet, maar ik vind het heerlijk. Als ik zometeen het ziekenhuis kaal en lelijk uit kom. Zal ik hoogstwaarschijnlijk niet zo blij bloggen als nu. Maar dit voel ik nu, dus zet ik het er op. En ik kan dit natuurlijk weer teruglezen en zo dat gevoel weer terug krijgen. Of ik zet deze wallpaper weer als achtergrond.

Jeetje wat een reacties zeg. Het is echt heel erg fijn om al die berichten te lezen van jullie. Het doet me goed!

Afgelopen paar dagen heb ik iedereen moeten vertellen over m'n gezondheid. Ik baal er zo van dat ik dat moet doen. Het is bijna alsof je moet zeggen van "joh,sorry, ik heb verloren". Het is niet zo, maar het voelt soms wel zo. Maar aan de andere kant. 2 jaar geleden was gewoon de eerste helft van de overwinning!. Ik denk dat ik het zo moet zien.

Maandag begint het feest in Utrecht, ik heb dan een PET-Scan. Met dat ding maken ze een foto waarop je de snelheid van stofwisseling kan zien tussen cellen in je lichaam. Waar die stofwisseling hoog is, is het foute boel. Maar dat wist ik toch al...dus voor die uitslag ben ik niet zo bang.

Woensdag heb ik het eerste gesprek met de Hematoloog. (Hematologie is het medische specialisme dat zich bezighoudt met afwijkingen van het bloed, de bloedvormende organen en de lymfklieren. Het is een specialisatie binnen de interne geneeskunde). Ik hoop dat ik dan precies weet hoe mijn behandelplan er uit gaat zien. De hematoloog uit Harderwijk, waar ik dinsdag gesproken heb kon mij vertellen hoe mijn behandeling er ongeveer uit zou komen te zien.
Omdat het teruggekomen is (recidief) krijg ik weer te maken met chemo's, helaas niet alleen chemo's. Maar ook stamceltransplantaties... dat vind ik toch wel heel erg kl*te. Juist omdat ik 2 jaar geleden er over gelezen had en daar werd ik niet vrolijk van. Al die tijd ben ik er best bang voor geweest. Omdat die stamcellen toch echt gemaakt worden in het binnenste van je lichaam. Diep in het bot op een veilige plek. Echt in je mainframe zeg maar. Daar moet je toch niet aan komen denk ik dan, het zit daar niet voor niets. Gelukkig denk ik er nu iets anders over. Want dit is de enige weg naar genezing. En daar ga ik voor, geen tweede plaatsen.
De combinatie van chemo's en stamceltransplantatie is vrij heftig, het gaat dus een stuk zwaarder worden als 2 jaar terug. Maar no pain no gain.