Allemaal gelukkig nieuwjaar nog! Weet niet of ik het nog mag zeggen, maar ik doe het toch. Er zijn toch wel veel dingen gebeurd in 2008 die ik niet verwacht had. M'n propedeuse halen, maar d'r was ook nog iets anders. Iets met kanker. Die had ik niet echt zien aankomen. Gelukkig gaan de behandelingen daarvoor erg goed en heb er erg veel vertrouwen in dat de aankomende chemo de laatste is.

De laatste kuur, de 3 uit 4. Was aardig pittig zoals ik al zei. Maar hij zit er in! M'n lichaam is er weer bovenop aan het komen. Voel me goed. Heb al weer even voor het huis op de noren gestaan! Schaatsen, uithijgen, schaatsen... Maar elke dag gaat dat vooruit. Tot misschien wel weer een toertocht aan het einde van januari. Hoop het wel! Want sporten tijdens de chemo's is erg goed voor je. Stond in een artikel in de stentor!

Dat sporten doe ik niet zoveel als ik zou willen. Want ik heb er ook vaak geen zin in. Omdat je weet dat je 3 weken later weer voor pampus ligt. Maar aan de andere kant voel je je wel stukken beter als je toch even op die fietsen hebt gezeten. Dus daar moet ik maar aan denken... Zo heb ik vandaag echt heerlijk op de schaats gestaan. Op het wolderwijd! en een ijs! Ge-wel-dig, net een spiegel zo strak, glad. Echt uniek...Foto's spreken voor zich denk ik. Klik maar links op de kleine foto.

De zin is er weer! De 3e kuur was er een van kaliber! Ik wist dat het weer zwaar ging worden. Maar toch vreesde ik hem niet heel erg omdat ik nu wist wat ik kon verwachten. Omdat deze kuur uit dezelfde stoffen bestaat als de eerste. Als ik het nu weer over die stoffen schrijf voel ik alweer zo raar gevoel in m'n buik. Zo diep gaat dat...

De 4 dagen in het ziekenhuis gingen eigenlijk wel goed. Geen rare dingen. Ik mocht op 1e kerstdag naar huis. Niet dat ik er wat van meegemaakt heb...

De eerste 4 dagen thuis waren zwaar. Echt heel erg zwaar. Ik was zo verschrikkelijk leeg. Het is heel moeilijk om je voor te stellen hoe leeg/moe ik mij voelde. Douchen zonder de aanwezigheid van iemand durf en kan ik niet. Het is ook zo verschrikkelijk moeilijk om aan anderen een beschrijving te geven van wat je nou eigenlijk voelt. Toch probeer ik aan de hand van wat voorbeelden het uit te leggen.
SMS'en is gewoon TE-veel. Praten is TE-veel. Zitten(!) is TE-veel. Televisie kijken kan wel als het Nederlands is. Maar ondertitels lezen is TE-veel.

Misschien kan ik een vergelijking maken naar het fietsen toe. Je rijdt in de 7e beklimming van de alpe d'Huez, je hebt net 4 keer lek gereden, het regent, je hebt het koud, je hebt slecht getraind, je hebt een honger klop, je hebt geen eten, je hebt kramp, je hebt verzuring en je moet nog 1 keer naar boven. En dan overdrijf ik echt niet.

Vrijdag (2e kerstdag), zaterdag, zondag en maandag waren zo moedeloos. Het sloeg nu ook toeop m'n geestelijk gesteldheid. Ik had want niet gedacht dat het zo lang ging duren. 's Avonds bij het eten brak ik. Ik verloor mezelf gewoon in emoties. Ik had er gewoon geen controle over. Het spatte er gewoon uit. Compleet in tranen door de machteloosheid. Het was een heerlijk gevoel. Nu ik terug kijk fascinerend eigenlijk. Ik was blij dat ik het nog kon. Het luchtte ontzettend op en vreemd genoeg kon ik daarna de stijgende lijn weer oppakken.

Dus, dinsdag ging het weer goed. Ik voelde mij een stuk beter, ben met m'n broer naar Nunspeet gegaan en heb de nieuwe teamfiets voor 2009 bekeken. De drijfveer voor 2009

Wie heeft nog tekst etc. van blog nr 111 tot heden, indien ja, graag doorgeven aan Bas.!!

Mijn broertje heeft heel fijn vanmiddag mijn complete weblog per ongeluk verwijderd. Door wat zoekwerk door alle bestanden kwamen we erachter dat wijzelf maar een backup hebben van 100 eerste berichten. Dus er waren nog 18 items die miste.
Door contact op te nemen met de host van de website konden we het aantal berichten verhogen tot en met item 111. Zij zijn bezig met het invoeren van een nieuw systeem en de laatste goeie backup was van 7 december. We missen dus nog steeds de 7 recentste berichten.

Maar er wordt een RSS Feed bijgehouden. Deze feed gebruiken wij puur voor onszelf en is dus niet beschikbaar voor jullie lezers. Maar vooruit jullie mogen hem bij deze ook gaan gebruiken. In deze feed staan echter alleen de 100 eerste woorden van ieder bericht. De schade is dus beperkt, maar toch heel erg vervelend.

Nu is de vraag of er mensen zijn die eventuele kopieen hebben van mijn weblog. Dit in de vorm van screenshots, printjes, in word/email etc.
Het gaan dan alleen om de berichten van 112 t/m 118.

Deze zou ik dan graag willen ontvangen.

Ik heb al een goed gesprek gehad met m'n broertje hij zal dan ook regelmatig (lees: dagelijks) een backup maken van m'n blog en gastenboek.

Nou ik zal is een dagje proberen bij te houden met wat ik allemaal binnen krijg. Waarom ? nou, gewoon omdat het kan.

Bijwerkingen bij DHAP-R (Volgens de algemene informatie)
- Misselijkheid en braken
- Anemie
- Beenmerg depressie
- Nierfunctie stoornissen
- Poly neuropathie

15:16:06 De kuur begint met KCL + Magnesium. 1000ml
16:30:45 2 Doosjes tictac orange
17:45:09 Hache, rooie kool, gekookte aardappels en vlaflip
19:10:57 Geschild appeltje van mama
21:30:25 Spoelen met Natrium Chloride
21:45:57 Dexamethason 100ml
22:01:46 Spoelen met Natrium Chloride
22:23:55 Chemo - Cisplatine 1000ml

-------------------------- EINDE DAG #01 --------------------------
00:16:08 Tijd om te gaan slapen met serious request op de achtergrond!
08:34:53 Goed geslapen, krijg nu een pilletje tegen de misselijkheid....

Ben er maar mee gestopt. Ik ben nu al aardig verrot en heb er effe geen zin meer in.

Het is nu eerste kerstdag en mag vanmiddag naar huis. Vanmorgen ging de ader van mijn infuus kapot verd.... Moest overgezet worden naar de andere arm. Tijdstip van take off werd hierdoor iets later, toch een kleine tegenvaller. Ik kan je niet vertellen hoe er naar uitkijkt om ook na die paar dagen naar huis te gaan. Ik ben erg gammel en ontzettend moe, zal wel een blogpauze worden.

Vrijdag ben ik gebeld door het UMC. De kuur gaat maandag door! Mooi, want het is altijd maar afwachten of er plek is. Moet natuurlijk wel plek zijn!
Maandag krijg ik dus weer een DHAP-R kuur. Zegt jullie natuurlijk niet zo heel veel. Maar het is de zelfde kuur als kuur nummer 1. Waar ik dus best ziek van was. Een pittige dus! Gelukkig weet ik nu wat ik ongeveer kan verwachten. Het enige wat nu anders is, is dat m'n lichaam nu in een slechtere staat is.

De DHAP-R duurde 4 dagen. Dus als het weer zo gaat ben ik donderdag of vrijdag weer thuis. Ik lig dan wel in het ziekenhuis met Kerst, nou boeie, ik kan toch niet stappen. Gehad is gehad. Ik zal proberen eea bij te houden in het ziekenhuis. Op bezoek komen is prima, wel even bellen met thuis. Komt tenminste niet iedereen tegelijk.

Weer kan ik een toertocht bijschrijven! Gister heb ik met pa de toertocht in Voorthuizen gereden. Het was goed weer, best warm eigenlijk. Het parcours was door de regen-avond ervoor aardig nat. De grond was hierdoor vrij zwaar geworden. Maar pa en ik zoefde er lichtvoetig goed over heen.

Het ging vandaag alweer beter dan vorige week in Ermelo! Echt onvoorstelbaar wat een lichaam kan hebben. Het gaat goed, gewoon echt goed!

Had mij ingeschreven voor de 25 km. maar onderweg stond er bij de splitsing een bordje 30 km als kortste afstand! Dus ik had me 5 km vergist. Maar die vijf kilometer maakte mij ook niets meer uit. Ik heb vooral in het wiel van mijn vader gehangen en ben behoorlijk diep moeten gaan maar het lukte. Onderweg nog een paar vaste blogvolgers gesproken. Die contacten zijn voor mij leuk en vooral belangrijk. Het stimuleert mij toch. Ik kan niet zeggen dat ik uitkijk naar mijn volgende kuur, maar laat maar komen.

Na het millimeteren van mijn haar is het nog harder gaan uitvallen. Al snel waren de kale plekken op mijn hoofd te zien. Dat zag er echt niet uit! Dus heb ik samen met mijn vader het scheermes er over gehaald. Een niet zo heel fijn gezicht als je in de spiegel kijkt. De onderstaande foto is misschien een beetje over de top. Maar zo voel ik me gewoon. Vanavond was ik in Apeldoorn kleren aan het kopen, terwijl ik door de stad liep voelde ik mij echt een halve crimineel. Je hebt dan wel een muts op je hoofd, dus het is niet direct zichtbaar dat ik kaal ben, maar toch...
Het meest erge vind ik niet het kaal zijn maar dat je zo goed kunt zien dat je een chemo hoofd hebt. Het is bleker en witter dan onze "normale" kaalkoppen.

Klik op de foto voor "Uitzending gemist"

Yes! Het is me weer gelukt. Mag weer een geslaagde toertocht bijschrijven! 2 weken na m'n laatste kuur heb ik mijzelf weer het bos in gestuurd.

Toertocht Ermelo was nu aan de beurt. Altijd lache..., het was de eerste tocht die ik reed toen ik 14 jaar oud was. Helemaal kapot ging ik toen. Samen met vrienden van atletiek reden we die tocht toen echt volle bak, totdat we allemaal stuk zaten. Geweldig! We waren op dat moment zo trots met 20km/h gemiddeld.

Vandaag had ik me ingeschreven voor de 25km, samen met Steph, mijn broer en mijn vriend Rene. Het was echt super mooi helder weer. Alleen wel erg koud, maar daar kan je je op kleden. De ondergrond was erg hard, lekker snel dus. niet te vergelijken met de blubber en sneeuw van Apeldoorn. Ik heb voorzover het mij lukte lekker kunnen stoempen. Ik heb al vaker gezegd dat ik hier erg van geniet en dat het gewoon heerlijk is om buiten een prestatie te leveren en Renee heb ik er toch maar mooi afgereden.

Sta je dan 's ochtends onder de douche met je haar in je hand. Dat is toch wel schrikken hoor!

Afgelopen maandag ben ik op controle geweest in het UMC. Mijn bloed waarde gaf aan dat ik in de 'dip' zat, wat normaal is na een kuur. Het is dan wel oppassen, omdat je op dat moment ook het meest vatbaar bent voor ziektes. Je hebt dan bijna geen witte bloed lichamen en totaal geen weerstand. hebt.

Mijn eigen hematoloog was er helaas niet dus had ik een andere prima Hematoloog. Een mevrouw! Ze vroeg of ik nog ergens last van had. Nou eigenlijk niet, behalve die algehele lamlendigheid. Mijn haar heb ik nog steeds, zegt ze verdorie dat het nog altijd kan uitvallen. Nou we zien wel.